Για τους δια βίου λάτρεις του είδους, συχνά δεν υπάρχει τίποτα πιο χαλαρωτικό από το να καθίσετε μετά από μια κουραστική και αγχωτική μέρα βλέποντας κουβάδες αίμα, βουνά με πτώματα και εντόσθια που προβάλλονται στην οθόνη σε μια ταινία τρόμου.
Ακούγεται αντιπαραγωγικό στην ιδέα της χαλάρωσης, αλλά ο καθένας έχει τις δικές του ιδιορρυθμίες. Μερικοί λαοί προτιμούν τις κωμωδίες, άλλοι χαλαρώνουν με μουσική ή με podcast, ενώ όσοι έχουν πιο… αυστηρή διάθεση δεν βρίσκουν τίποτα πιο ανακουφιστικό από το να βλέπουν αθώα θύματα να τεμαχίζονται βάναυσα από έναν ψυχωτικό δολοφόνο.
Υπάρχει μια σταθερή ομάδα θαυμαστών που λατρεύουν το είδος που δεν θα μπορούσε καν να σκεφτεί την ιδέα να παρακολουθήσει κάτι έστω και από απόσταση πριν κοιμηθεί, ενώ άλλοι δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα καλύτερο. Ο καθένας στο δικό του, όπως λέει το παλιό ρητό, αλλά υπάρχει μια λίγη επιστημονική βάση για να καταδείξει ότι ίσως αξίζει τον κόπο να πυροδοτήσει κάποιος τρόμο στην πλησιέστερη τηλεόραση ή συσκευή για να κρατήσει μακριά τα συναισθήματα του άγχους.
Η Margaret J. King – η διευθύντρια του Κέντρου Πολιτιστικών Μελετών και Ανάλυσης της Μ.Βρετανίας – πιστεύει ότι ο τρόμος μπορεί να λειτουργήσει ως ένα είδος συναισθηματικής άφεσης.
«Οι ταινίες τρόμου έχουν μακρά ιστορία στο να παρέχουν ένα είδος καθησυχασμού», είπε. «Οι θεατές μπορούν να βυθιστούν σε μια οδυνηρή αφήγηση, αλλά ταυτόχρονα να είναι απόλυτα ασφαλείς, ικανοί να ελέγξουν το ερέθισμα απενεργοποιώντας το ή στρέφοντας την προσοχή στον περιβάλλοντα χώρο».
