«Η τέχνη, η αληθινή τέχνη, παράγει ένα υλικό που δεν είναι αναλώσιμο ή φθαρτό, με ημερομηνία λήξης, με όριο καταναλωτικής φρεσκάδας», αναφέρει μεταξύ άλλων ο Σπύρος Ρωμανός σε συνέντευξη του στο metafox.gr
Ο Σπύρος Ρωμάνος είναι εικαστικός καλλιτέχνης με κύρια μέσα έκφρασης τη ζωγραφική και την χαρακτική. Γεννήθηκε το 1958 στην Πάτρα, σπούδασε αρχικά σχέδιο και γλυπτική στο Προπαρασκευαστικό Επαγγελματικό Σχολείο Καλών Τεχνών του Πανόρμου Τήνου, με δάσκαλο τον γλύπτη Γιάννη Μανιατάκο και στη συνέχεια με υποτροφία στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, φοιτώντας διαδοχικά, στα εργαστήρια ζωγραφικής του Δημήτρη Μυταρά, του Παναγιώτη Τέτση και του Νίκου Κεσσανλή (με ειδικούς συνεργάτες την Λήδα Παπακωνσταντίνου και τον Νέστορα Παπανικολόπουλο) απ’ ό,που έλαβε και πτυχίο το 1989. Παράλληλα με την ζωγραφική, στην ΑΣΚΤ διδάχτηκε χαρακτική στο εργαστήριο του Θανάση Εξαρχόπουλου από την Λεώνη Βιδάλη, σκηνογραφια από τον Βασίλη Βασιλειάδη και αγιογραφία από τον Κώστα Ξυνόπουλο.
Έχει εργαστεί σαν εικονογράφος, σκηνογράφος, δημιουργός stop motion videos για σκηνική χρήση στην τηλεόραση, τοιχογράφος, μικρογλύπτης, διακοσμητής. Από το 1999 διδάσκει Εικαστική Παιδεία, Σχέδιο και Χρωματολογία σε Δημόσια σχολεία, ενώ το 2017 ο εκδοτικός οίκος “Οδός Πανός” εξέδωσε συγκεντρωτικό τόμο των ποιημάτων του με γενικό τίτλο “Να είμαι εσύ”. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ενώ ως εκπαιδευτικός διδάσκει σε σχολεία του Πειραιά. Έχει λάβει μέρος σε πολλές εκθέσεις και εικαστικές δραστηριότητες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές, δημόσιες, εταιρικές συλλογές & αρχεία, καθώς επίσης και σε Ναούς.
Πότε και με ποια αφορμή συνειδοτοποιήσατε ότι θέλετε να γίνετε καλλιτέχνης;
Ήταν η αγαπημένη μου ασχολία από παιδί να ζωγραφίζω. Ήταν η δεξιότητά μου και τα κατάφερα ομολογουμένως καλά. Επομένως, η εκλογή μου αργότερα, όταν χρειάστηκε ν’ αποφασίσω στην εφηβεία, ήταν ήδη προσανατολισμένη και προτίμησα την ζωγραφική, αφήνοντας την μουσική – την μεγάλη μου αγάπη – και την αρχαιολογία, στην άκρη.
Με ποιες θεματικές έχετε ασχοληθεί; Πως και από τι εμπνέεστε;
Στην πρώτη μου επαφή με τα εικαστικά ως σπουδαστής, το ενδιαφέρον μου μονοπώλησαν οι κάθε ρεύματος προσωπογραφίες και τοπιογραφίες. Σχετικά γρήγορα στράφηκα στην απόδοση της παρατήρησης της πραγματικότητας ή της φαντασιακής μου δραστηριότητας στον καμβά, με κυρίως μη παραστατικές απεικονίσεις.
Τα έργα σας έχουν βιωματικά στοιχεία;
Δεν θα έλεγα ότι τα έργα μου στην πλειονότητά τους περιέχουν βιωματικά στοιχεία με την έννοια της παρουσίας αυτών, ευκρινώς, στον καμβά. Πιθανό στα πρώιμα, παραστατικά έργα μου να διέκρινε κανείς μια αυτοαναφορικότητα, μία μέσω του ρεύματος του εξπρεσιονισμού, πιο ανθρωποκεντρική προσωπική εικονογραφία.
Αναπτύσσετε σύμβολα στα έργα σας;
Είναι δύσκολο ο εικαστικός να θέλει, ν’ αποκλείσει στοιχεία τυποποιημένων σχημάτων, που μπορεί να έχουν αποκτήσει κοινή συλλογική σημασία[σύμβολα]. Δεν είμαι συμβολιστής, δεν χρησιμοποιώ τα σύμβολα για να ορίσω ένα λόγο σχετικό, σε εικαστική μορφή. Προτιμώ τα μη φορτισμένα από συμβολισμούς, αφαιρετικά έργα, που δεν “δεσμεύουν” το θυμικό του θεατή αλλά την αισθητική του ταυτότητα. Από την άλλη, αργότερα, αφού το έργο έχει τελειώσει κι έχει παραδοθεί στην θέαση [μου] και την [αυτο]κριτική, αρκετές φορές έχω παρατηρήσει συγκεκριμένα σύμβολα να ξεφυτρώνουν σε διάφορα σημεία του έργου, σαν ξωτικά.
Έχετε διανύσει μία σημαντική πορεία στη τέχνη. Θεωρείτε ότι λάβατε ακαδημαϊκά επαρκή εφόδια που σας βοήθησαν στην πράξη; Με ποιόν τρόπο θα μπορούσαν να βελτιωθούν οι σπουδές στις Καλές Τέχνες στην Ελλάδα;
Νομίζω πως έχουν βελτιωθεί, παρά τις κατά καιρούς παλινωδίες των υπευθύνων, οι συνθήκες στις κλασσικές, κεντρικές και περιφερειακές δομές της καλλιτεχνικής γενικά, παιδείας στην Ελλάδα, σε σχέση με τα χρόνια της δεκαετίας του ’80, που ήμουν εγώ φοιτητής. Σε μια χώρα όμως που η παιδεία δεν απολαμβάνει γενναιόδωρους πόρους κρατικής μέριμνας για να αναπτυχθεί ώστε ν’ ακμάσει σε όλα της τα πεδία, η τέχνη, κι η παιδεία για την τέχνη, συχνά αντιμετωπισμένη επιφανειακά κι ευκαιριακά, αναγκάζεται να φυτοζωεί.
Θεωρείτε ότι ο εικαστικός καλλιτέχνης είναι επάγγελμα;
Έχω την άποψη πως ο καλλιτέχνης, όντας αυθεντικός, δεν μπορεί να λέγεται επαγγελματίας αλλά λειτουργός, όπως κι ο εκπαιδευτικός. Η τέχνη, η αληθινή τέχνη, παράγει ένα υλικό που δεν είναι αναλώσιμο ή φθαρτό, με ημερομηνία λήξης, με όριο καταναλωτικής φρεσκάδας. Είναι υλικό ψυχικής διάπλασης και αισθητικής ανάτασης, όπως και το υλικό της εκπαίδευσης. Και, βεβαίως, ανεκτίμητο, αναντικατάστατο και σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκώς αξιοποιημένο.
Ποιός πιστεύετε ότι είναι ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης και των εικαστικών καλλιτεχνών σήμερα;
Νομίζω πως ο ρόλος της τέχνης σήμερα δεν είναι και τόσο κοινωνικά, επαναστατικά επιδραστικός, παρεκτός κι αν υποστηρίζει στρατευμένα κάποιες ιδέες ή φορείς ιδεολογιών ή ακόμα και πολιτικά κόμματα. Στην πραγματικότητα η τέχνη, σαν εν δυνάμει στοιχείο φιλοκαλίας και πρωτοπορίας, θα έπρεπε να λειτουργεί σαν τράπεζα για την κοινωνία και σαν πηγή έμπνευσης στην προσπάθεια της για την αειφόρο πρόοδο. Αντ’ αυτού, συχνά ολισθαίνει σε μία καταναλωτική διακοσμητική παράτα, σ’ έναν εξωραϊσμό ή σ’ ένα επιφανειακό πολιτιστικό φιλοτεχνισμό.
Πού πιστεύετε ότι είναι ο κατάλληλος χώρος να τοποθετηθούν τα έργα σας;
Ο ένας χώρος -που μόνο προσωρινά μπορούν να τοποθετηθούν- θα ήθελα να είναι ένα δάσος, ανάμεσα και πίσω από τα δέντρα. Ο άλλος, μια μακρυά αίθουσα/διάδρομος με τα έργα αναρτημένα εξ απεναντίας στους δύο τοίχους.
Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Σίγουρα μια ατομική έκθεση ή συνέκθεση, το project της οποίας αυτό τον καιρό με απασχολεί, καθώς κι ένα βιβλίο που ελπίζω να εκδοθεί το φθινόπωρο, με ολιγόστιχα ποιήματα συνοδευόμενα, ως εικονογράφηση, από σχέδιά μου.
Διαβάστε περισσότερα: Ελένη Τσοτσορού στο metafox.gr «Σκοπός της τέχνης είναι η προβολή των κακώς κειμένων της κοινωνίας μας»
