Ο φωτογράφος Φοίβος Σταμπολιάδης αγαπά τα μακρινά ταξίδια με τη μοτοσυκλέτα, μελετά Λογοτεχνία, Ψυχολογία, Βυζαντινή Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης.
Ο Φοίβος Σταμπολιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και Μέσα Επικοινωνίας στο Πάντειο. Έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στο Τμήμα ∆ιεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Lancaster. Tα τελευταία 20 χρόνια ασχολείται με τη φωτογραφία. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο. Έργα του έχουν διακριθεί σε φωτογραφικούς διαγωνισμούς, έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά φωτογραφίας. Διηγήματά και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά λογοτεχνίας. Το 2020 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο “Αλεξιθύμως Οδύσσεια”. Αγαπά τα μακρινά ταξίδια με τη μοτοσυκλέτα, μελετά Λογοτεχνία, Ψυχολογία, Βυζαντινή Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης.
Πότε και με ποια αφορμή συνειδητοποιήσατε ότι θέλετε να γίνετε καλλιτέχνης;
Η ενασχόληση μου με την φωτογραφία δεν προέκυψε τυχαία. Μια φωτογραφική μηχανή ήταν πάντα διαθέσιμη για να γράψει τις καθημερινές οικογενειακές στιγμές και τις διακοπές. Παιχνίδι στην αρχή κατέληξε μέσο έκφρασης μιας και το χέρι μου δεν έπιανε από σχέδιο. Στην αρχή το ωραίο και το εντυπωσιακό ήταν ο μοναδικός λόγος για να φωτογραφίζω.
Με ποιες θεματικές έχετε ασχοληθεί; Πως και από τι εμπνέεστε;
Γράφοντας πριν 2 χρόνια ένα κείμενο που συνόδεψε μια σειρά φωτογραφιών από τα Ταμπακάρια στα Χανιά, ολοκληρώθηκε με την έξης φράση «και μοιάζει η ζωή αιώνια και ακλόνητη». Είναι η ίδια ζωή η βασική πηγή έμπνευσης, ένας λόγος που να δικαιολογεί το τι και γιατί το κάνω, γιατί φωτογραφίζω. Το αναπόφευκτο και η επιθυμία μας να το υπερβούμε είναι σοβαρός λόγος που να δικαιολογεί την προσπάθεια. Ο φωτογραφικός τρόπος, που να συμπυκνώνει και να το εικονοποιεί αυτό, είναι αρκετά δύσκολο να βρεθεί. Ωστόσο μέσα από την συνεχή αναζήτηση του αστικού ή φυσικού χώρου και των ανθρώπων και των σχέσεων που αναπτύσσονται μέσα σε αυτόν, ανακαλύπτω τρόπους έκφρασης της βασικής μου αρχής.
Τα έργα σας έχουν βιωματικά στοιχεία;
Ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα είτε με αφορούν άμεσα είτε είμαι θεατής, περιέχουν αναπόφευκτα το προσωπικό βίωμα. Είναι το φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπω τον κόσμο. Οι προσωπικές εμπειρίες και οι αντιλήψεις, κάνουν τον καθένα μας να προσλαμβάνει τα τεκταινόμενα διαφορετικά και κατά συνέπεια να τα αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο.
Αναπτύσσετε σύμβολα στα έργα σας;
Το έργο μου συνδυάζει την ανάγνωση των πραγμάτων με την λογική αλλά και το ασυνείδητο. Η ασυνείδητη αντίληψη δεν μπορεί παρά να βρει έμμεσους τρόπους να φανερωθεί. Ως γνωστόν το ασυνείδητο ψάχνει συνεχώς τρόπους να κρυφτεί και ο μόνος τρόπος είναι να γίνει με συμβολισμούς ώστε να γίνει δεκτό από την λογική. Κατά αυτή την έννοια το έργο μου περιέχει συμβολισμούς.
Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης και των εικαστικών καλλιτεχνών σήμερα;
Ο σύγχρονος άνθρωπος καταναλώνει αγωνιωδώς μη απαραίτητα αγαθά, αποκτά δύναμη και οικονομική ευμάρεια και έτσι καταλήγει να ζει με τρόπο που δεν εννοεί την ευημερία και την ευτυχία ούτε του εαυτού ούτε του συνόλου και τελικά δεν υμνεί την ίδια τη ζωή. Ωστόσο, η Τέχνη λειτουργεί, ταυτόχρονα, ως ασπίδα προστασίας από τη φθορά, αλλά και σαν ζωηρή υπενθύμιση ότι, ακριβώς επειδή είμαστε φθαρτοί, οφείλουμε να φροντίσουμε να Ζήσουμε με νόημα και να διαμορφώνουμε τρόπους να συμβιώνουμε και να σχετιζόμαστε ώστε η κάθε οντότητα να ζήσει με πληρότητα το ανεπανάληπτο δώρο της ζωής!
Πού πιστεύετε ότι είναι ο κατάλληλος χώρος να τοποθετηθούν τα έργα σας;
Κατάλληλος χώρος είναι αυτός που τιμά το έργο του καλλιτέχνη και είναι προσβάσιμος και ανοιχτός προς όλους.
Διαβάστε περισσότερα: Χρυσούλα Δεμάγκου στο metafox.gr: «Χωρίς την τέχνη η ζωή θα ήταν στείρα»
