Τον Γιώργο Σαράντη τον γνωρίσαμε πέρυσι το Νοέμβριο μέσα από την πρώτη του ατομική έκθεση φωτογραφίας και έργων τέχνης «Χειρο-Φωτο-Τεχνήματα», η οποία διοργανώθηκε στο Εκθεσιακό Κέντρο του Δήμου Ηλιούπολης. Μας είχε τραβήξει την προσοχή τότε, η ιδιαιτέρως πλούσια ποικιλομορφία θεμάτων με τα οποία ο Γιώργος καταπιανόταν. Από τα διάφορα είδη φωτογραφίας (τοπίου, δρόμου, ταξιδιωτική, αρχιτεκτονική κ.α.) στη δημιουργία έργων τέχνης από μικτές τεχνικές και υλικά και από κει στην κατασκευή αντικειμένων με χρηστική-λειτουργική αξία όπως φωτιστικά.
Η εντύπωση που σχηματίζει κανείς αντικρίζοντας τα έργα του μαζεμένα στον ίδιο χώρο, είναι πως πρόκειται για έναν εξαιρετικά πολυπράγμονα και ταλαντούχο δημιουργό, ο οποίος δεν αρκείται στη «συναρμολόγηση» αλλά δημιουργεί έργα που φέρουν το προσωπικό του αισθητικό αλλά και συναισθηματικό στίγμα.
Νιώσαμε ιδιαίτερη χαρά όταν τον συναντήσαμε ξανά φέτος στη 2η ατομική του έκθεση, στον ίδιο φιλόξενο χώρο του Εκθεσιακού Κέντρου του Δήμου Ηλιούπολης, στην αγαπημένη του γειτονιά, της οποίας αποτελεί και «γέννημα-θρέμμα». Γνώριμη όπως αναμενόταν, η μεγάλη παλέτα δημιουργιών από πληθώρα πεδίων, από γλυπτική μέχρι… κηποτεχνία!
Ακολουθεί μια μικρή συνέντευξη:
Γιώργο χαιρόμαστε πολύ που σε ξαναβλέπουμε και που διαπιστώνουμε ότι το εύρος των επιρροών και των πεδίων ενασχόλησής σου κάθε άλλο παρά περιορίστηκε. Μίλησέ μας λίγο για το έργο σου και για τη θεματολογία με την οποία καταπιάνεσαι.
Χαίρομαι και εγώ πολύ που σας ξαναβλέπω και το θεωρώ ιδιαίτερη τιμή που στηρίζετε και προβάλλετε το φωτογραφικό αλλά και το ευρύτερο καλλιτεχνικό μου έργο. Με τι ασχολούμαι… Ασχολούμαι με ό,τι με περιβάλλει και με ό,τι αποτελεί ερέθισμα που μου διεγείρει τη σκέψη. Το ερέθισμα αυτό μετέπειτα μπορεί να μετουσιωθεί σε διάφορα πράγματα, σε μια φωτογραφία που να αποτυπώνει μια στιγμή ή ένα θέμα που θεωρώ χρήσιμο να απαθανατιστεί και να διατηρηθεί στην «αιωνιότητα», μπορεί να γίνει ένας πίνακας ή ένα γλυπτό, πιο ρεαλιστικό ή πιο αφαιρετικό δεν έχει τόση σημασία, πάντως το αρχικό ερέθισμα θα εγγραφεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο στο “dna” του έργου. Ασχολούμαι με διάφορα πράγματα. Γενικά αγαπώ να «ασχολούμαι». Η αδράνεια και η στασιμότητα είναι για μένα φθορά. Η αναζήτηση και ο στοχασμός γύρω από τον κόσμο που μας περιβάλλει, μπορούν να λειτουργήσουν και μέσω της τέχνης. Είναι μια πιο ευχάριστη διαδικασία από τη συνήθη πεζή προσέγγιση. Από παλιά οι δύο κύριες και αγαπημένες ενασχολήσεις μου ήταν η φωτογραφία και οι κατασκευές. Μαζί τους μεγαλώνω και μαζί μου μεγαλώνουν. Είμαστε αχώριστοι.
Γιατί φωτογραφίζεις;
Για να μη μου τα πάρουν! Βασικά για να μην τα «βουτήξει» ο μεγαλύτερος «κλέφτης» που ποτέ του δε συλλαμβάνεται: ο χρόνος. Μια στιγμή που εγγράφεται στη φωτογραφία είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ακόμη και αν για το επόμενο ακριβώς κάδρο μεσολαβήσουν μόλις μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου. Το μικροσκοπικό φυλλαράκι στον κήπο που το πρωί το φωτίζει ο ήλιος με έναν ιδιαίτερο τρόπο θα είναι εκεί όσο διαρκεί αυτό το ένα και μοναδικό κλικ. Μετά, ο κήπος θα είναι εκεί, το φύλλο θα είναι εκεί, εγώ θα είμαι εκεί αλλά ο ήλιος δεν θα είναι ακριβώς εκεί. Αντίστοιχα και σε μια βόλτα ή σε ένα ταξίδι. Το τοπίο, το σκηνικό θα είναι εκεί, τα χρώματα θα είναι εκεί αλλά εγώ δεν θα είμαι εκεί την επόμενη ώρα ή την επόμενη μέρα. Πιθανότατα δεν θα βρεθώ ποτέ ξανά στο ίδιο σημείο αφού αμέτρητα αλλά σημεία με «περιμένουν». Κρύβει μια «απληστία» μέσα της η φωτογραφία. Να πάρεις αυτόν τον «πλούτο» μαζί σου για πάντα, έστω κι αν είναι παντελώς άχρηστος και αδιάφορος για όλους τους άλλους.
Για ανθρώπους δημιουργικούς λέμε πως «πιάνουν τα χέρια τους». Είναι ζήτημα μόνο «χεριών»;
Πράγματι, τα χέρια των ανθρώπων που δημιουργούν «πιάνουν». Όχι όμως απαραιτήτως μηχανικά εργαλεία κατασκευών. Μπορεί να πιάνουν ένα μολύβι για να γράψουν ποιήματα σε ένα τετράδιο ή ένα πληκτρολόγιο υπολογιστή, μπορεί να πιάνουν φωτογραφικές μηχανές ή μπογιές ή φλόγιστρα. Τα χέρια όμως είναι απλώς οι «υπάλληλοι» του μυαλού. Η σκέψη και η φαντασία είναι αυτές που καθοδηγούν την πρακτική δημιουργική διαδικασία. Τα χέρια δεν παίρνουν πρωτοβουλίες, απλά εκτελούν και δίνουν «αναφορά» δια της αφής. Το σημαντικό είναι να ασκείται και να εξασκείται η σκέψη. Το εύρος των ερεθισμάτων, τα οποία δέχεται ο άνθρωπος ιδίως στα αρχικά στάδια της φυσικής του ωρίμανσης, είναι που παίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο σε αυτό που έχουμε καταλήξει να αποκαλούμε «ταλέντο» και το οποίο κάθε άλλο παρά έμφυτο είναι τις περισσότερες φορές. Ο άνθρωπος είναι το κατεξοχήν όν που διδάσκεται και μαθαίνει. Η ευρεία πρόσβαση στη γνώση, λοιπόν, έχει αξία ανεκτίμητη. Χωρίς ίσες μορφωτικές ευκαιρίες για όλους, η κουβέντα περί «φυσικών ταλέντων» είναι καθαρά αποπροσανατολιστική.
Στην έκθεσή σου συμπεριλαμβάνονται δύο «ξενοδοχεία εντόμων»! Υπάρχει κάπου κάποια γκαλερί τέχνης που θα μπορούσε να τα συμπεριλάβει στη συλλογή της;
Δε ξέρω, δεν αναρωτήθηκα σχετικά όταν τα έφτιαχνα. Η αλήθεια είναι ότι αρχικά το «project» προοριζόταν αποκλειστικά για τον κήπο μου και είχε (και εξακολουθεί να έχει) χρηστικό χαρακτήρα. Για όσους δεν γνωρίζουν, να πω με λίγα λόγια ότι τέτοιες κατασκευές είναι αρκετά διαδεδομένες σε χώρες του εξωτερικού και ιδιαίτερα στην κεντρική Ευρώπη. Τα «ξενοδοχεία» αυτά στοχεύουν στην προσέλκυση και στη δημιουργία αποικιών εντόμων τα οποία είναι ωφέλιμα για την ανάπτυξη της αστικής χλωρίδας και για την επικονίαση των φυτών. Τέτοια έντομα είναι οι πασχαλίτσες, οι μέλισσες, οι πεταλούδες και άλλα. Εδώ λοιπόν, το «καλλιτεχνικό» αισθητικό αποτέλεσμα είναι η επιζητούμενη ομορφιά ενός καλαίσθητου κήπου του μέλλοντος! Είναι ένας πιθανός πίνακας ζωγραφικής με λουλούδια αλλά του μέλλοντος! Είναι μια όμορφη φωτογραφία φυλλωμάτων ή λουλουδιών που όμως περιμένουμε να προκύψει στο μέλλον! Τώρα δεν υπάρχει τίποτα απ’ αυτά. Αλλά είναι κι αυτή μία από τις «τσαχπινιές» της τέχνης, να βλέπει μπροστά.
Γιώργο σε ευχαριστούμε πολύ. Ευχόμαστε πολλές και ατελείωτες δημιουργικές στιγμές, αστείρευτη ενέργεια και απεριόριστη φαντασία. Η δημιουργικότητα πράγματι μας διατηρεί ακμαίους αλλά και εμπνέει και τους γύρω μας ώστε να ανακαλύψουν γιατί όχι και αυτοί την κρυμμένη τους αυτή «κλίση» που οδηγεί πιο κοντά στην αυτοπραγμάτωση. Να είσαι καλά και αναμένουμε με χαρά τα επόμενα.
