Η Ιουλία Μανούση, κάτοικος Θεσσαλονίκης, είναι μία πολυδιάστατη καλλιτέχνης, η οποία ασχολήθηκε με το σχέδιο και το χρώμα από πολύ νεαρή ηλικία. Κυρίως αυτοδίδακτη, εμπλούτισε τις γνώσεις της μελετώντας ακουαρέλα δίπλα στην καταξιωμένη ακουαρελίστα Μαρία Σκλίδα. Το έργο της Ιουλίας περιλαμβάνει διάφορες τεχνικές όπως λάδι, ακρυλικό, ακουαρέλα και μικτή τεχνική. Στην καλλιτεχνική της πορεία έχει πραγματοποιήσει 8 ατομικές εκθέσεις και συμμετάσχει σε πάνω από 90 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, κερδίζοντας διεθνείς διακρίσεις σε Καναδά και Ιαπωνία. Παράλληλα, ασχολείται με τη συγγραφή στίχων και θεατρικών παραμυθιών, ένα εκ των οποίων δραματοποιήθηκε και μεταδόθηκε από το Ράδιο Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Παρ’ όλα αυτά… γέλα φίλε μου» και είναι ενεργό μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βόρειας Ελλάδας, όπου συμμετέχει και στο διοικητικό συμβούλιο.
- Πώς ξεκίνησε η πορεία σας στον χώρο της τέχνης;
Μεγάλωσα σε μια οικογένεια πολύ δύσκολη και εντελώς αγχωτική. Η καταφυγή μου από την όλη κατάσταση ήταν η φαντασία μου και η αποστασιοποίηση μου με τη ζωγραφική. Κοίταζα παντού χωρίς ουσιαστικά να βλέπω πραγματικά . Διέκρινα όμως σε όλα, σχήματα, φιγούρες και πρόσωπα. Στα μωσαϊκά στα πλακάκια, στα σύννεφα, στα δένδρα χωρίς φύλλα, στις πέτρες στα βράχια και με εντυπωσίαζε κάθε μικρή ανακάλυψη. Με μολύβια και νερομπογιές στην αρχή και αργότερα με τέμπερες και λάδια αντέγραφα έργα μεγάλων, και αργότερα φωτογραφίες από περιοδικά αλλά και δικές μου. Χρόνια αργότερα και επειδή δεν είχα τη δυνατότητα για πολλούς λόγους να σπουδάσω στην ΑΣΚΤ, συγκεκριμένα το 1986 παρακολούθησα μαθήματα ακουαρέλας κοντά στη Μαρία Σκλίδα, η οποία με μύησε στο βρεμένο χαρτί. Από τότε ουσιαστικά ξεδιπλώθηκε ο ψυχισμός μου , η ελευθερία στο χέρι μου και ξεκίνησε η ατομική μου πορεία στην τέχνη.
- Έχετε εκπλήξει ή προκαλέσει έντονα συναισθήματα στο κοινό σας με κάποιο έργο σας;
Το 2013 παρουσίασα μια από τις ατομικές μου εκθέσεις στη Φ.Α.Α.Θ με δύο ενότητες. Η μία από αυτές είχε θέμα ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΏΜΑΤΑ. Μία κυρία κάθισε (υπήρχε σκαμπό) μπροστά από ένα έργο μου , πάνω από 20 λεπτά . Την πλησίασα και την είδα δακρυσμένη. Στην ερώτησή μου «γιατί;» μου χαμογέλασε λέγοντας «είναι πάρα πολλά αυτά που βλέπω σ’ αυτό το έργο και πάρα πολλά τα συναισθήματα που με κατακλύζουν , σ’ ευχαριστώ». Συνήθως τα έργα μου στις ατομικές μου εκθέσεις δεν έχουν τίτλο αλλά αναφέρονται στο συγκεκριμένο θέμα. Ζητάω από τους επισκέπτες μου να επιλέξουν ένα έργο της αρεσκείας τους να βάλουν ένα τίτλο και να το γράψουν στο βιβλίο επισκεπτών. Είναι απίστευτο τι μπορεί να δει και να αισθανθεί ο καθένας με αφορμή το ίδιο έργο. Αυτό είναι επιτυχία για κάθε καλλιτέχνη.
- Ποια είναι η θεματολογία που συχνά επιλέγετε και γιατί;
Το κυρίαρχο θέμα μου είναι οι γυναίκες. Θα αναρωτηθείτε φυσικά γιατί μόνο γυναίκες. Έχοντας βιώσει ως κορίτσι, κοπέλα και γυναίκα λεκτική, ψυχολογική , σωματική βία και σεξουαλική παρενόχληση, έχοντας περάσει από ένα κακό γάμο και ακόμα ένα χειρότερο διαζύγιο με οδυνηρές συνέπιες, επακόλουθα ήταν οι κρίσεις πανικού, η κατάθλιψη, γνωστική και ομαδική ψυχοθεραπεία, λάθη επί λαθών κ.ο.κ. Δεν μπορώ, λοιπόν, παρά να έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία για αυτές. Θα ανακαλύψετε στα έργα μου γυναίκες που απειλούνται, γυναίκες, που προσπαθούν να βγουν απ’ το σκοτάδι , που ανυψώνονται , που εγκυμονούν με χαρά, που κρατούν τα παιδιά τους, διασκεδάζουν , χορεύουν, συναναστρέφονται και πάνε θέατρο.
- Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια ή καλλιτεχνικές εξερευνήσεις που θέλετε να μοιραστείτε;
Θα σας απαντήσω με τη γνωστή ρήση «όταν εσύ κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει». Έχω πολλά στο μυαλό μου, πάντα όταν τελειώνει ένας κύκλος έργων αρχίζει η αναζήτηση για τον επόμενο ο οποίος θα είναι πάντα διαφορετικός. Είναι σαν την εγκυμοσύνη, που είναι μεν επίπονη και αγχωτική χωρίς να ξέρεις τι θα κάνεις , αλλά στο τέλος έρχεται η απελευθέρωση και η ανακούφιση. Αυτό τον καιρό πειραματίζομαι με ακτινογραφίες, που τις είχα χρησιμοποιήσει και παλαιότερα σε μονοτυπίες, αλλά τώρα ψάχνω για κάτι άλλο. Αυτή είναι τελικά η τέχνη, μία διαρκής αναζήτηση.
