“Κάθε καλλιτέχνης έχει μια ανείπωτη επιθυμία να δημιουργήσει ένα όριο μεταξύ των δημιουργιών του και του κοινού”
Η Μελπομένη Καρακίτσου γεννήθηκε και ζει στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Το ενδιαφέρον της για τα εικαστικά ξεκίνησε από τα παιδικά της χρόνια. Ακολούθησε καριέρα ως στέλεχος Τραπεζών, αλλά παράλληλα ασχολούνταν πάντα με τη μεγάλη της αγάπη, τη ζωγραφική.
Μέντοράς της στην ακουαρέλα υπήρξε ο πολυβραβευμένος διεθνώς, Θεσσαλονικιός ακουαρελίστας, Γιώργος Πολίτης RI, AWS, AWA, IAF, HS.
Από το 2009 έως και το 2011 σπούδασε και αποφοίτησε από το Εργαστήρι Καλών Τεχνών “Απελλής” της Ρουμάνας εικαστικού Eleanor Dogas.
Από το 1990 έως το 1992 φοίτησε Βυζαντινή Αγιογραφία στη Σχολή Αγιογραφίας του Κωνσταντίνου Γεωργιάδη.
Πώς ξεκίνησε η πορεία σας στον χώρο της τέχνης;
Η πορεία μου στο χώρο της τέχνης ξεκίνησε από τη στιγμή που μπορούσα να έχω ένα μολύβι στα χέρια μου και να σχεδιάζω…από τα παιδικά μου χρόνια δηλαδή… Στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής μου πρακτικής βοήθησε η μητέρα μου, ένα άτομο με έμφυτη καλαισθησία και αισθητική. Με προέτρεπε, επιτρέποντας ταυτόχρονα ν’ αναπτυχθεί η προσωπική και καλλιτεχνική μου γλώσσα. Κάθε καλλιτέχνης έχει μια ανείπωτη επιθυμία να δημιουργήσει ένα όριο μεταξύ των δημιουργιών του και του κοινού. Δεν πρόκειται για τη φήμη ή την αναγνώριση, αλλά για την αφήγηση της ιστορίας του, με τέτοιο τρόπο, που μπορεί να είναι και δική τους η ιστορία.
Πώς βλέπετε το ρόλο της τέχνης στη σημερινή κοινωνία;
Ο ρόλος της τέχνης στη σημερινή κοινωνία είναι πολύπλευρος, καθώς διαπερνά όλο τον κοινωνικό ιστό. Ξεκινάει από τον δημιουργό, τον φιλότεχνο ή και μη αποδέκτη, την κοινωνία και την εποχή που διανύουμε. Η τέχνη είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας, περνάει κοινωνικά μηνύματα. Μέσω της τέχνης εκφράζεται η ανάγκη του ανθρώπου για το ωραίο, καθώς πολλά από όσα κάνει σε καθημερινή βάση, είναι συνυφασμένα με την αισθητική. Είναι πάντως σίγουρο, πως ο άνθρωπος, τις δύσκολες στιγμές του καταφεύγει σε αυτήν ως μια πηγή ηρεμίας και γαλήνης. Και ως δημιουργός, αποζητώντας να εκφράσει την προσωπικότητά του και τα συναισθήματά του, και ως αποδέκτης, αναζητώντας μια μορφή ταύτισης ή απλά μια μορφή ψυχαγωγίας.
Υπάρχει κάποιο έργο που έχετε ιδιαίτερη συναισθηματική σύνδεση ή ιστορία πίσω από αυτό;
Δύο έργα μου κρύβουν μία συναισθηματική ‘’έκρηξη’’ και σύνδεση με τα προσωπικά μου βιώματα. Τα έργα αυτά, το “Naked Truth I” και “Naked Truth II” φιλοτεχνήθηκαν μετά από μία μακρά περίοδο “ενασχόλησης” μου με τον καρκίνο. Αφορούν σε δύο ακουαρέλες που απεικονίζουν το γυναικείο στήθος….με τον δικό μου τρόπο…. Πάντα γυρνάς πίσω σε κάτι που σε πονάει, όχι μηρυκάζοντας αλλά απομυθοποιώντας ακόμα και τους δαίμονες σου!!
